Primary 6 Tamil Language syllabus: topics and practice questions

முதியோர் இல்லத்தில் ஒரு நாள்

பள்ளி விடுமுறையின் முதல் வாரத்தில், எங்கள் வகுப்பு மாணவர்கள் இருபது பேர் அருகிலிருந்த ஒரு முதியோர் இல்லத்திற்குச் சென்றோம். சமூகத் தொண்டுத் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக, அங்குள்ள முதியவர்களுடன் ஒரு நாளைச் செலவிடுவதே எங்கள் (1) (blank). புறப்படுவதற்கு முன், அவர்களிடம் எப்படிப் பணிவாகப் பேச வேண்டும் என்று எங்கள் வகுப்பாசிரியர் திருமதி கலா எங்களுக்கு விளக்கினார். நாங்கள் ஒவ்வொருவரும் முதியவர்களுக்காக ஒரு வாழ்த்து அட்டையைத் தயாரித்து எடுத்துச் சென்றோம்.

நாங்கள் இல்லத்தை அடைந்தபோது, சில முதியவர்கள் சக்கர நாற்காலிகளில் அமர்ந்தபடி எங்களை வரவேற்றனர். இல்லத்தின் பணியாளர் ஒருவர் அங்குள்ள பொதுக்கூடம், தோட்டம், உணவறை ஆகியவற்றை எங்களுக்குச் சுற்றிக் காட்டினார். முதலில் எங்களுக்குச் சற்றுக் கூச்சமாக இருந்தது. என்ன பேசுவது என்று (2) (blank) நின்றோம். அப்போது எண்பது வயதான பாட்டி ஒருவர் புன்னகையுடன் என்னை அருகில் அழைத்து, என் பெயரைக் கேட்டார். தம் பேரப்பிள்ளைகள் வெளிநாட்டில் வசிப்பதாகவும் அவர் கூறினார். அவருடைய அன்பான பேச்சு என் கூச்சத்தைப் போக்கியது.

பிறகு, நாங்கள் முதியவர்களுக்காகத் தமிழ், மலாய், சீனப் பாடல்களைப் பாடினோம். சிலர் எங்களுடன் சேர்ந்து கைதட்டிப் பாடினர். சில முதியவர்கள் தங்கள் இளமைக்காலக் கதைகளை எங்களுக்குச் சொன்னார்கள். அக்காலச் சிங்கப்பூரைப் பற்றிக் கேட்டு நாங்கள் வியந்தோம். மதிய உணவுக்குப் பின், நாங்கள் அவர்களுடன் சதுரங்கம், கேரம் போன்ற விளையாட்டுகளை விளையாடினோம். ஒரு தாத்தா சதுரங்கத்தில் என்னை மூன்று முறை (3) (blank). "இளமையில் நானும் சதுரங்கப் போட்டிகளில் கலந்துகொண்டிருக்கிறேன்," என்று அவர் பெருமையுடன் கூறினார்.

மாலையில் விடைபெறும் நேரம் வந்தது. அந்தப் பாட்டி என் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, "மீண்டும் வருவாயா?" என்று கேட்டார். அவர் கண்களில் கண்ணீர் ததும்பியது. நானும் கண்கலங்கினேன். அன்று நான் ஒன்றை உணர்ந்தேன்: முதியவர்கள் நம்மிடம் பணத்தையோ பரிசுப்பொருள்களையோ எதிர்பார்ப்பதில்லை; நம்முடைய (4) (blank) அவர்களுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. அன்று இரவு வீடு திரும்பியதும், நடந்ததையெல்லாம் அம்மாவிடம் ஆர்வத்துடன் கூறினேன். அடுத்த விடுமுறையிலும் அங்குச் செல்ல வேண்டும் என்று நான் முடிவுசெய்தேன்.

கடைசி நிமிடம்

பள்ளி மண்டபம் மாணவர்களின் ஆரவாரத்தால் நிரம்பியிருந்தது. தேசிய அளவிலான தமிழ்ப் பேச்சுப் போட்டியின் இறுதிச் சுற்று தொடங்க இன்னும் பத்து நிமிடங்களே இருந்தன. மேடைக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த கவிதாவின் கைகள் நடுங்கின. இரண்டு மாதங்களாக அல்லும் பகலும் பயிற்சி செய்திருந்தாலும், அவள் மனத்தில் ஓர் அச்சம் குடிகொண்டிருந்தது. முன்வரிசையில் அவளுடைய பெற்றோரும் பாட்டியும் அமர்ந்திருந்தனர். போட்டியின் தலைப்பு "சிங்கப்பூரில் தமிழின் எதிர்காலம்". இதற்காக அவள் பல நூல்களைப் படித்து, தன் பேச்சைத் தானே எழுதியிருந்தாள்.

அப்போது அவளுடைய தோழி மெய் லிங் மூச்சிரைக்க ஓடிவந்தாள். "கவிதா, உன் பேச்சுக் குறிப்புகள் உள்ள அட்டைகளை வகுப்பறையிலேயே விட்டுவிட்டாய்!" என்றாள். கவிதா தன் பையைத் துழாவினாள். அட்டைகள் இல்லை. மெய் லிங் கவலையுடன் அவள் முகத்தைப் பார்த்தாள். வகுப்பறை நான்காம் மாடியில் இருந்தது. மின்தூக்கியும் பழுதாகியிருந்தது. சென்று திரும்ப எப்படியும் பதினைந்து நிமிடங்கள் ஆகும்.

கவிதாவின் முகம் வெளிறியது. கண்கள் கலங்கின. அவளுடைய பயிற்றுவிப்பாளர் திரு. முருகன் அவள் தோளில் மெதுவாகத் தட்டினார். "கவிதா, அந்த அட்டைகளை எழுதியது யார்?" என்று கேட்டார். "நான்தான்," என்றாள் கவிதா தயக்கத்துடன். "அப்படியானால் அவற்றில் உள்ளவை எல்லாம் ஏற்கெனவே உன் மனத்தில் இருக்கின்றன. அட்டைகள் உனக்கு ஊன்றுகோல் மட்டுமே. ஆற அமர மூச்சு விட்டு, உன் கருத்துகளை வரிசையாக நினைவுபடுத்திப் பார்," என்றார் அவர்.

கவிதா கண்களை மூடினாள். தன் பேச்சின் தொடக்கம், மூன்று முக்கியக் கருத்துகள், முடிவுரை ஆகியவற்றை மனத்திற்குள் ஒருமுறை சொல்லிப் பார்த்தாள். பயிற்சி நாள்களில் கண்ணாடி முன் நின்று பலமுறை பேசிப் பார்த்தது நினைவுக்கு வந்தது. வியப்பாக, எல்லாம் தெளிவாக நினைவுக்கு வந்தன. அவள் நெஞ்சின் படபடப்பு மெல்ல அடங்கியது.

அவளுடைய பெயர் அழைக்கப்பட்டதும், கவிதா நிமிர்ந்த நடையுடன் மேடையேறினாள். அவள் கையில் எதுவும் இல்லை. ஆனால், அவள் குரலில் தன்னம்பிக்கை ஒலித்தது. பேச்சின் இடையே ஒரு வரியை மறந்தபோதும், அவள் தடுமாறாமல் தன் சொந்தச் சொற்களில் அந்தக் கருத்தைக் கூறி முடித்தாள். பேச்சு முடிந்ததும் மண்டபமே கைதட்டலால் அதிர்ந்தது. மேடையிலிருந்து இறங்கியபோது திரு. முருகன் புன்னகையுடன் கட்டைவிரலை உயர்த்திக் காட்டினார். பாட்டி அவளை அணைத்துக்கொண்டு, "உன் பேச்சு என் நெஞ்சைத் தொட்டது," என்றார்.

அன்று கவிதாவுக்கு முதல் பரிசு கிடைக்கவில்லை; இரண்டாம் பரிசுதான் கிடைத்தது. ஆனாலும், வீடு திரும்பும் வழியில் அவள் மனம் நிறைந்திருந்தது. கையில் இருக்கும் அட்டைகளைவிட மனத்தில் இருக்கும் அறிவே பெரிய துணை என்பதை அவள் அன்று கற்றுக்கொண்டாள்.